زبانم را نمی فهمی، تو خطم را نمی خوانی
چنان بیگانه ای حتی، که نامم را نمی دانی

تو آنقدر گیج و گنگی، در پلیدی های این غربت
که بیداری و قلب عاشق ما را نمی بینی

دل تو رفته در خواب و خیالت مست این رویا
سراسیمه رهایی در پی ِ پس کوچه های سرد این دنیا

نگاه خسته ی ما را نمی بینی، شتاب ثانیه ها را نمی بینی
امید و آرزوهای ز هم بگسسته ی فردای دنیا را نمی بینی

من از بیگانگی های عجیب و پوچ این ملت ندارم انتظاری
از این ماتم که همچون من تو هم غربت نشینی و زبانم را نمی فهمی

چنان بیگانه ای حتی که نامم را نمی دانی…! نمیدانی…